ALESSANDRO CASETTI

De Italiaanse muzikant en kunstenaar Alessandro Casetti (Bagno di Romagna, 1981) volgde na zijn afstuderen aan het Istituto d’Arte in Sansepolcro, Arezzo, een jaar de kunstacademie in Florence.

Casetti heeft zich door de jaren heen verdiept in verschillende schildertechnieken. Zijn voortdurende zoektocht naar nieuwe vormen en materialen heeft geleid tot een heel eigen manier van werken. Muziek speelt daarbij een belangrijke rol. Voor Casetti zijn muziek en beeldende kunst nauw met elkaar verbonden en vormen ze samen een belangrijke bron van inspiratie.

Voor zijn schilderijen gebruikt Casetti industriële verf, zowel op waterbasis als op terpentijnbasis. Hij brengt de verf op hout of doek aan en laat deze vervolgens grotendeels door de zwaartekracht haar eigen weg vinden. Tijdens het drogen verandert de verf voortdurend: lagen worden dikker, kleuren vloeien in elkaar over en er ontstaan scheuren en barsten. Zo ontstaat het karakteristieke craquelé-effect dat zijn werken hun bijzondere structuur geeft.

De oppervlakken die hierdoor ontstaan, doen denken aan landschappen die je van grote hoogte bekijkt. Soms lijken ze op uitgedroogde aarde, de bodem van een eeuwenoud meer of een satellietbeeld van een verre planeet. Op andere momenten doen ze juist denken aan iets heel kleins, zoals een cel of een organisme dat je alleen onder een microscoop kunt zien.

Zijn schilderijen kunnen worden gezien als een beeld van de menselijke binnenwereld. De huid vormt daarbij een belangrijk uitgangspunt. Net zoals een geografische kaart een onbekend landschap zichtbaar maakt, laat Casetti met zijn schilderijen zien wat zich onder de oppervlakte kan bevinden: onze emoties, herinneringen, gedachten en verlangens.

De schilderijen nodigen uit om niet alleen naar buiten te kijken, maar juist ook naar binnen. De vele lagen, kleuren, scheuren en structuren vormen samen een soort innerlijk landschap. Wat op het eerste gezicht abstract lijkt, krijgt daardoor een persoonlijke en menselijke betekenis.

Casetti’s werk is een voortdurende zoektocht naar wat er onder de oppervlakte gebeurt. De verf lijkt soms open te breken en een nieuwe ruimte te onthullen. Juist in die spanning tussen verval en vernieuwing ontstaat de kracht van zijn schilderijen: uit scheuren en veranderingen kan iets nieuws ontstaan.